เรื่อง (สั้น) ของหนู

posted on 26 Dec 2011 21:18 by annamonly

            คุณเชื่อมั้ยครับว่า เพียงแค่ 1 นาที มนุษย์ทั่วทั้งโลกเกิดอารมณ์ขึ้นแตกต่างกันไม่รู้กี่สิบอารมณ์ ไม่ว่าจะเป็นดีใจ เสียใจ ห่ดหู่ สนุกสนาน ฯลฯ ถ้าเป็นอารมณ์ความรู้สึกทางด้านดี ก็ฮาเฮกันไปครับ แต่ถ้าเป็นตรงกันข้ามนี่สิ เรื่องราวมันช่างดราม่า ซับซ้อน ซ่อนเงื่อน เพื่อนทรยศ จนยากที่จะรับมือซะจริงๆ แต่ก็นั่นแหละครับ ผมเชื่ออยู่อย่างหนึ่งว่า ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นมา มันต้องดับสูญไปตามกาลเวลาเสมอ เรื่องของอารมณ์เองก็เช่นกัน เมื่อเกิดขึ้นมาแล้วมันก็ย่อมดับไป ที่เริ่มเกริ่นนำมาข้างต้น ผมขอออกตัวก่อนนะครับ ว่าผมไม่ได้จะมาถกเรื่องสัจธรรมหรือปรัชญาชีวิตแต่อย่างใด จริงๆ ผมตั้งใจจะเล่าสิ่งที่ผมเพิ่งพบเจอมาต่างหากล่ะ

            ก่อนจะเล่า อยากให้ทราบโดยทั่วกันก่อนนะครับว่า ผมอาศัยอยู่ในอพาร์ตเม้นท์แห่งหนึ่งย่านบางเขน ผมเพิ่งย้ายมาได้สัก 2-3 เดือนที่แล้วนี่เอง จริงๆ ก็ไม่ย้ายมาไกลอะไรมากมายหรอกครับ ย้ายมาจากอพาร์ตเม้นท์ที่อยู่ข้างๆ กันนี่แหละ ที่ย้ายออกมาก็เพราะว่า อพาร์ตเม้นท์หลังนั้นเริ่มคับแคบสำหรับผม อีกอย่าง แหล่งอาหารของผมเริ่มลดน้อยลง นั่นเป็นเพราะ เจ้าของอพาร์ตเม้นท์เริ่มจัดระบบการทิ้งขยะให้เป็นที่เป็นทางมากขึ้น ด้วยการแจกถังขยะที่มีฝาปิดแน่นหนาแก่ผู้อาศัยห้องละ 1 ถัง รวมถึงแจกถุงพลาสติกอย่างหนา นี่มันปิดโอกาสหากินของผมชัดๆ ผมจะเรียกร้องอะไรได้ล่ะครับ นอกจากหาที่อยู่ใหม่ที่ดีกว่า

            คุณคงกำลังแปลกใจแน่ๆ ว่าทำไมผมต้องหาของกินจากถังขยะ ผมว่า...คุณต้องคิดว่า ผมเป็นคนยากจนข้นแค้น แสนสาหัสที่แอบขึ้นมาหากินและพักอยู่บนอพาร์ตเม้นท์คนอื่นแน่นอน  มันทั้งถูกและไม่ถูก ที่ถูกคือ ผมแอบขึ้นมาหากินและหลับนอนบนนี้ ส่วนที่ผิดคือ ผมไม่ใช่ทั้งคนยากจนและคนบ้า แต่ผมไม่ใช่คน

            ผมว่า ถึงตอนนี้คุณคงทำคิ้วขมวด และเกิดคำถามขึ้นมาในใจแน่ๆ ว่า  “แล้วตกลงมึงเป็นตัวอะไรกันแน่วะ?” ผมเป็นหนูครับ หนูสกปรกตัวดำปี๋นี่แหละ แต่นี่คงไม่ใช่เวลาที่จะมาทำความรู้จักมักจีอะไรผมมากนัก เอาเป็นว่า รู้ว่าผมเป็นหนูก็พอ ไม่งั้นกว่าจะได้เข้าเรื่องจริงๆ คงปาเข้าไปอีกหลายหน้ากระดาษจนคุณพาลเบื่อผมไปซะก่อนอย่างแน่นอน

            ด้วยความที่ผมเป็นหนู ผมจึงสามารถบุกไปได้ทุกชั้นทุกห้อง เรียกได้ว่านี่คืออาณาจักรของผมเลยก็ได้ อพาร์ตเม้นท์แห่งนี้มีทั้งหมด 4 ชั้น สมาชิกทั้งหมดเป็นนักศึกษา เพราะมันอยู่ใกล้สถานศึกษา

            การที่ผมสามารถบุกไปได้ทุกตรอกซอกซอยภายในอพาร์ตเม้นท์ แน่นอนล่ะครับว่า มันทำให้ผมได้เห็นพฤติกรรมของมนุษย์มากมาย ต้องบอกก่อนนะครับว่าผมไม่ได้มีนิสัยชอบยุ่งเรื่องของชาวบ้านแต่อย่างใด ทุกเรื่องที่ผมได้รับรู้ว่า มันเกิดจากความบังเอิญที่ผมดันไปอยู่ใกล้จุดเกิดเหตุ อย่างเรื่องที่ผมจะเล่าต่อไปนี้ เกิดขึ้นเมื่อหลายอาทิตย์ก่อนที่ชั้น 3 ห้อง 306

            ห้องนี้เป็นห้องของนักศึกษาชายที่ชื่อ "นิด" ครับ นายนี่ชอบพาเพื่อนมาที่ห้อง กิจกรรมหลักๆ ที่ผมเห็นพวกเค้าทำก็คือ ฟังเพลง ดื่มเหล้า สูบบุหรี่ ดูหนัง เล่นกีต้าร์ และบางวันก็สูบควันจากอุปกรณ์ที่ทำจากไม้ไผ่ที่ผมไม่เคยเห็น

            เรื่องราวมันเกิดขึ้นตอนที่ผมกำลังนอนกลางวันอย่างมีความสุข ในตู้เสื้อผ้าห้อง 305 จู่ๆ ก็มีเสียงดังขึ้น ด้วยความรำคาญที่มีคนบังอาจมารบกวนเวลาพักผ่อนของผม ผมจึงตัดสินใจวิ่งตามเสียงนั้นไปดูให้มันรู้ดำรู้แดงกันไปเลย

            เมื่อถึงจุดเกิดเหตุ ผมแอบอย่างมิดชิดอยู่ใต้โซฟา ให้ตายเถอะ ผมขอบ่นหน่อย หยากไย่เต็มใต้โซฟาไปหมด ไม่คิดจะทำความสะอาดกันบ้างหรือไงวะ? แน่นอนว่า หนูเนี่ยไม่ได้รักความสะอาดอะไรมากมายหรอก แต่หยากไย่มันติดหน้าติดตาผมไปหมด

            “แก้ม นิดขอโทษ” เจ้าของเสียงทุ้มที่นั่งอยู่บนโซฟาหนังสีน้ำตาลเก่าๆ ที่กลางห้องเอ่ยขึ้น

            “แก้มฟังนิดพูดคำว่า ขอโทษ มาตั้งกี่รอบแล้ว ทำไมนิดไม่เปลี่ยนจากคำว่า ขอโทษ เป็นการปรับปรุงตัวเองให้มันดีกว่านี้บ้าง” เจ้าของเสียงแหลมยืนกอดอกอยู่ตรงหน้าคู่สนทนา

            “แล้วแก้มจะให้นิดทำยังไง ที่มันเป็นแบบนี้ เพราะเวลาของเรามันไม่ตรงกันไม่ใช่หรอ!” คนเสียงทุ้มเริ่มมีโทสะบ้าง

            “ใช่แก้มรู้! แต่นิดไม่เคยคิดอยากจะใช้เวลาที่มันมีอยู่น้อยให้มันมีค่าบ้างเลย วันๆ นิดก็อยู่แต่กับเพื่อน แก้มไม่เคยว่า แก้มเข้าใจว่าผู้ชายต้องการอะไร แต่แก้มไม่เข้าใจว่า นิดไม่คิดที่จะโทรมาหาแก้มบ้างเลยหรอ?” คนที่ถูกเรียกว่า “แก้ม” ก้มหน้าลงบนฝ่ามือของตัวเองและเริ่มร้องไห้

            “แก้ม จะร้องทำไม...” นายนิดเอ่ยขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้ เขาค่อยๆ ลุกจากโซฟาและเอื้อมมือจะมาแตะที่ไหล่ของแก้ม แต่แก้มสะบัดไหล่ออก และเงยหน้าขึ้นพูดทั้งน้ำตาว่า

            “ชีวิตของคนเรามันไม่ได้แน่นอนหรอกนะ ถ้าแก้มตายไป นิดยังจะทำเฉยเมยแบบนี้อีกมั้ย?”

            “แต่แก้มยังไม่ตายหนิ!” ผมพยายามหลบเข้าไปให้ชิดผนังกว่าเดิม หวั่นใจว่านายนิดอาจจะหยิบขวดเบียร์ที่อัดแน่นไปด้วยก้นบุหรี่ข้างๆ ขาแล้วฟาดหัวแก้ม จนเศษแก้วร่วงลงมาทิ่มผม

            “ต้องรอให้แก้มตายก่อนหรอนิด!” นั่นไง แรงมา แรงกลับมาแบบนี้ ผมว่าต้องมีเลือดตกยางออกแน่ๆ

            “ไปกันใหญ่แล้วแก้ม อย่าทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่สิ!”

            “ก็แก้มเป็นแค่เสี้ยวเล็กๆ นะชีวิตนิดไง! ไม่สิ แก้มไม่มีตัวตนอยู่ในชีวิตของนิดเลยด้วยซ้ำ...”

            “ไม่คิดว่าจะได้ยินคำพูดนี้นะ...” นายนิดพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

            “หึ ถามหน่อยเถอะนิด นิดมีแก้มไว้ทำไม?”

            แก้มทิ้งคำถามเอาไว้ เธอหยิบกระเป๋าและวิ่งออกไปจากห้องเล็กๆ ห้องนั้นไป เหลือนายนิดที่ทิ้งตัวลงบนโซฟาช้าๆ และดูเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง เค้าคงกำลังตรึกตรองประโยคสุดท้ายที่เพิ่งได้ยิน

            น่าเห็นใจน้องแก้มเหมือนกันนะครับ เพราะจากการที่ผมเข้ามาหาอาหารในห้องนายนิดบ่อยๆ (ไอหมอนี่ ไม่เคยเก็บอะไรให้เป็นที่เลย จึงเป็นแหล่งอาหารที่อยู่ในระดับพอใช้) ผมก็เห็นว่า เธอไม่ได้โทรจิกทุกครึ่งชั่วโมงเหมือนที่ผู้หญิงคนอื่นๆ ทำสักหน่อย นายนิดไม่อยากรับโทรศัพท์เอง ถ้าผมเป็นผู้หญิง ก็คงจะคิดไปไกลเหมือนกันครับ ดีไม่ดี บอกเลิกให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย

            เฮ้อ...ก็ต้องเข้าใจนะครับ ว่าเพศชายอย่างเราๆ เนี่ย ไม่ค่อยจะดูแลเอาใจใส่ได้อย่างที่ผู้หญิงเค้าต้องการหรอก พวกผมอาจจะไม่หวานเหมือนวันแรกๆ ที่คบกัน เฉื่อย ฉ่ำแฉะ ละเลยต่อความรู้สึกของพวกคุณผู้หญิงไปบ้าง แต่มันไม่ได้แปลว่าผมไม่รักพวกคุณซะหน่อย

           ผมได้ยินผู้หญิงพูดอยู่บ่อยๆ ว่า ผู้ชายเป็นสัตว์ที่ไม่มีสมอง ไม่ค่อยคิดอะไร ผมยอมรับในข้อกล่าวหานี้นะ แต่อยากให้จะพวกคุณผู้หญิงทราบไว้สักอย่างว่า กับความรัก ผมใช้หัวใจ ไม่ได้ใช้สมอง ในขณะที่พวกคุณมักใช้สมอง วันๆ คุณคิดไปร้อยแปดพันเก้า คิดว่าพวกผมจะนอกใจบ้างล่ะ ละเลยบ้างล่ะ โน่นนี่นั่น คุณลองเปลี่ยนมาใช้หัวใจมากกว่าสมองดูสิครับ ผมว่า มันมีส่วนทำให้ชีวิตคู่ดำเนินไปในทางที่ดีขึ้น

            เนื่องจากผู้หญิงชอบความเป็นรูปธรรม แต่ความรักมันดันเป็นนามธรร เลยไม่สามารถที่จะแสดงออกมาได้ว่า ตอนนี้ผมรักคุณเท่าไหร่ สมมติว่าวันนี้ 50% คุณคงจะท้วงว่า เมื่อวานตั้ง 80% ถ้ามันเป็นแบบนี้ ผู้หญิงบางคนคงคอยจ้องปริมาณความรักกับจนไม่เป็นอันทำอะไรแน่นอน ยิ่งถ้าจาก 100% ลดลงแค่ 0.5% ผมว่ามีหวังผู้ชายคนนั้นชะตาขาดแน่

            ผมเป็นผู้ชาย แต่ก็ไม่ได้เข้าข้างผู้ชายนะครับ ผู้ชายบางคนที่ปล่อยปะละเลยจนเกินงามอย่างนายนิดเนี่ยก็ควรที่จะปรับอะไรให้มันดีกว่าเดิมนะครับ ผมว่า ไอ้การรับโทรศัพท์ แล้วแค่บอกคนปลายสายว่าไม่ว่าง อยู่กับเพื่อน คงไม่ได้ผิดกฎหมายมาตราไหนของราชอาณาจักรไทยหรอก จริงมั้ย? Support ความรู้สึกของผู้หญิงบ้าง ผู้หญิงก็อย่าให้อะไรๆ มันเยอะจนเกินงาม ถ้าคุณคิดที่จะอยู่ด้วยกัน ก็น่าจะที่ปรับตัวเข้าหากันสิครับ จะได้อยู่ด้วยกันนานๆ

            หลังจากวันที่เกิดเหตุไป 5 วัน ระหว่างที่ผมกำลังนอนกลางวันอยู่ในตะกร้าผ้าห้อง 306 ของนายนิด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสะดุ้งตื่นและวิ่งไปหลบได้โซฟาตัวเดิม

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก

            นายนิดเปิดประตูออก เผยให้เห็นหญิงสาวคนหนึ่งยืนถือของพะลุงพลัง อยู่เบื้องหน้า “แก้ม” นั่นเอง

            “แก้ม?” นายนิดร้องออกมาด้วยความตกใจ

            “เที่ยงแล้ว...กินอะไรรึยัง?” แก้มถามโดยที่ไม่สนใจอาการตกใจของนายนิด

            “เอ่อ...ยังเลย” นายนิดหลบมาข้างประตู เพื่อให้แก้มเดินเข้าไปข้างใน แก้มเอาของทั้งหมดมาวางที่โต๊ะไม้หน้าโซฟาที่ผมหลบอยู่

            “แก้มผ่านมาแถวนี้ คิดว่านิดน่าจะยังไม่ได้กินอะไร เลยซื้อมาให้น่ะ”

            “ขอบคุณนะแก้ม...” นายนิดปิดประตูและเดินมาหาแก้ม

            “อื้มมม ไปก่อนนะ แวะมาแค่นี้แหละ” แก้มจะเดินไปยังประตู แต่นิดเอามือกันเอาไว้

            “แก้ม...จะรีบไปไหน ยังไม่หายโกรธนิดหรอ?”

            “แก้มไม่โกรธนิดหรอก เดี๋ยวเผื่อนิดจะทำอะไรไง”

            “...”

            “ไปนะ”

            “เดี๋ยวแก้ม...”

            “หือ?”

            “ที่แก้มถามนิดเมื่อวันนั้นน่ะ นิดได้คำตอบแล้วนะ”

            “...”

            “ไม่ใช่ว่ามันมีไว้ทำไม แต่มันขาดไม่ได้ต่างหากล่ะ”

            แก้มครุ่นคิดอยู่ประมาณ 8 วินาที ก่อนจะยิ้มที่มุมปากและโผเข้ากอดนายนิด

            ...

            หึหึ ผมจำได้ว่า เมื่อ 5 วันที่แล้วเกือบเกิดโศกนาฏกรรมขึ้นในห้องนี้หนิ

ปล. เรื่องนี้มีเค้าโครงมาจากเรื่องจริง...

edit @ 26 Dec 2011 21:41:07 by แอนนา มอญลี่

Comment

Comment:

Tweet

โอ๊ะ เหตุเกิดแถวบ้านผมนี่เอง confused smile

#2 By ihbnroll on 2012-01-07 17:18

อากาศ เหมือนรักแท้
แม้มองไม่เห็น
แต่รู้ว่ามีอยู่จริง

#1 By NTX on 2011-12-26 22:05